برداشتن رحم با لاپاروسکوپی

هیسترکتومی به عمل برداشتن رحم گفته می‌شود. این عمل جراحی از بارداری‌های آینده جلوگیری می‌کند و خونریزی‌های مربوط به فیبروئید را از بین می‌برد. دو دسته هیسترکتومی وجود دارد:

هیسترکتومی کامل که در آن کل رحم برداشته می‌شود.

هیسترکتومی لاپاروسکوپی شامل برداشتن کل رحم به روش با حداقل تهاجم است. این عمل جراحی تحت بیهوشی کامل انجام می‌گیرد و در مرحله اول برای ایجاد فضای کاری، شکم با گاز دی‌اکسیدکربن پُر می‌شود. سپس چهار یا پنج برش 5/0 تا 1 سانتیمتری در ناحیۀ پایین شکم ایجاد می‌شود که از طریق آن‌ها لاپاروسکوپ و دیگر ابزارهای جراحی وارد شکم می‌شوند. رحمی با اندازۀ معمولی، در صورتی که کاملاً جدا شده باشد، از طریق واژن قابل در آوردن است. رحم با اندازۀ بزرگ نیز از طریق لاپاروسکوپ قابل تکه تکه شدن به قطعات کوچکتر است.

هیسترکتومی مافوق گردنی که در آن بخش بالایی رحم برداشته می‌شود و گردنۀ رحم باقی می‌ماند.

مزیت این نوع هیسترکتومی، جراحی نسبتاً سریع‌تر و دوره کوتاه‌تر ریکاوری است.
تنها دلیل پزشکی برای برداشتن کل رحم، پیشگیری از سرطان گردنۀ رحم است. اگر زنی در معرض چنین خطری نباشد و حاضر باشد آزمایش‌هایی برای تشخیص عفونت یا اختلال در گردنۀ رحم را به طور منظم انجام دهد، ممکن است که کل رحم برداشته نشود و هیسترکتومی مافوق گردنی انجام شود.
پیش از این، برداشت رحم از طریق برش شکمی (لاپاروتومی) با برش‌های 15-10 سانتی‌متری صورت می‌گرفت اما در حال حاضر، با استفاده از لاپاروسکوپی این عمل بدون برش شکمی قابل انجام است. عمل برداشتن رحم از طریق لاپاروسکوپی در مقایسه با لاپاروتومی عوارض کمتری دارد؛ ‌از جمله درد کمتر، طول عمل و دورۀ نقاهت کوتاه‌تر، همچنین چسبندگی پس از عمل کمتر خواهد بود و به همین دلیل، انجام آن به شدت از طرف پزشک توصیه می‌شود.